Wieże widokowe gór i pogórzy

6 czerwca 2020 r. Zapowiedzi pogodowe wyglądają nieźle, więc ruszamy do Konradowa, dzielnicy Wałbrzycha i parkujemy przy cmentarzu gdzie przebiega szlak niebieski.

Początkowo szlak biegnie ulicą Baczyńskiego wśród zabudowy willowej aż do kolejnego parkingu usytuowanego tuż przed ścianą lasu.

Potem pozostawało już tylko trzymać się niebieskiego szlaku, który miał nas zaprowadzić na sam szczyt. Widać było, że ostatnio porządnie tutaj padało, gdyż od czasu do czasu w lesie można było się natknąć na ogromne kałuże.

Krótki postój robimy sobie przy zbiorniku retencyjnym. jest tu stół i ławeczka oraz keszyk gdzieś niedaleko więc od razu po niego ruszam.

Jeszcze przez jakiś czas droga nie jest zbyt wymagająca. Na skrzyżowaniu dołącza do nas szlak czarny i biegnie razem z niebieskim. Atrakcje zaczynają się gdy niebieski ucieka ostro w prawo pod górę. Teraz czeka nas dość ostre podejście z 546 na 676 m n.p.m. gdzie znowu spotkamy szlak czarny.

Plan zakładał przejście jeszcze kawałek szlakiem czarnym z niebieskim, a następnie ostre odbicie niebieskim w lewo do góry i prosto na szczyt. Rzeczywistość szybko zweryfikowała te plany, gdy zobaczyliśmy jak wygląda to odbicie niebieskiego szlaku.

A więc zmiana planów. Kontynuujemy jeszcze kilkaset metrów czarnym szlakiem wokół góry do kolejnej szansy na podejście – tym razem zielonym szlakiem. Tutaj już bez większych problemów, choć początkowo mokra ziemia nie daje zbyt pewnego oparcia, pokonujemy ostatni odcinek podejścia, od czasu do czasu podziwiając widoczne coraz lepiej za nami okolice Trójgarbu.

 

Szczyt zdobyty, ale nie tylko przez nas, więc darujemy sobie stanie w kolejce do wieży na której zresztą już byliśmy – choć niektórzy tylko do połowy 🙂

Obecnie, jak podaje dziennik.walbrzych.pl:

Pod koniec sierpnia (2019) działka na szczycie góry i wieża wróciły pod zarząd gminy. Jednocześnie podjęto decyzję by udostępnić wieżę turystom. Można na nią wejść w każdy weekend od dziewiątej do siedemnastej.

Więcej informacji na temat samego budynku podaję za nieocenionym portalem polska-org.pl:

 W latach 1887-88 na wierzchołku Chełmca wzniesiono z inicjatywy Wałbrzyskiego Towarzystwa Górskiego WGV i finansowaną przez Hochbergów kamienną wieżę (22 m wys.) widokową stylizowaną na ruinę – z gospodą i schroniskiem. Po wojnie wieża stała opuszczona i niszczała. Gestorem obiektu był Orbis, który dopiero w 1947 roku przekazał obiekt PTT. 10 sierpnia 1947 r na szczycie oddano do użytku wyremontowaną wieżę widokową oraz schronisko Na Chełmcu im. dr. Orłowicza – bez wody, prądu oraz linii telefonicznej. Dodać trzeba, że było to kameralne miejsce – przenocować mogło maksymalnie 10 osób. Nie przetrwało ono dziesięciu lat – w 1953 r. zostało zamknięte. W tym czasie na szczycie stanął budynek potężnej stacji zagłuszeniowej Urzędu Bezpieczeństwa, z której zagłuszano zachodnie rozgłośnie radiowe (głównie RWE). Szczyt był ogrodzony, dozorowany przez wojsko i niedostępny dla turystów. W 1957 roku zlikwidowano zagłuszarkę i ponownie otwarto schronisko wykorzystując budynek zagłuszarki na schronisko na 30 miejsc. Tymczasem wieża widokowa niszczała – brakowało poręczy i barierek. Natomiast podjęto inicjatywę budowy na Chełmcu ośrodka sportów zimowych z wyciągiem narciarskim i trasami zjazdowymi, jednak wobec marnej frekwencji plany zarzucono, schronisko zlikwidowano, a w budynku d. zagłuszarki powstał ośrodek kolonijny, a na szczycie ulokowano także boisko i niewielki basen. Już pod koniec lat 50. zainstalowano na Chełmcu pierwszy przekaźnik sygnału telewizyjnego, jednakże pierwszy potężny maszt TV ustawiono w 1962 roku. W 1972 roku budynek ośrodka ponownie zajęła stacja TV, która w 1973 r. wzniosła kolejny maszt przekaźnika o wys. 65 m. Wieżę przejęli krótkofalowcy, którzy z różnym powodzeniem przystosowywali ją do własnych potrzeb ograniczając jednak jej dostępność dla turystów. Dopiero od końca lat 90. ub. wieku wieża jest ponownie udostępniona do zwiedzania.

 

Niedługo po tym, jak zaczęliśmy schodzić zaczął padać deszcz i tak już padał przez całą drogę do samochodu. Dopiero w trasie na pocieszenie pojawiła się tęcza.

 

 

 

1 czerwca 2020 r. Parkujemy w Jedlinie-Zdroju na początku ulicy Ogrodowej. Kilka metrów dalej szlak żółty (którym zaczynamy) zbiega się z niebieskim (którym zakończymy).

Początkowo szlak żółty prowadzi wśród coraz rzadszych zabudowań, wygodną, niezbyt szeroką asfaltową dróżką. Jesteśmy w dolinie pomiędzy Małoszem (671) po lewej i Kątną (673) po prawej.

Na początku Parku Krajobrazowego Sudetów Wałbrzyskich dołącza do nas szlak zielony, jednak po pewnym czasie rozstajemy się z nim i nadal trzymając sie żółtego wchodzimy w kolejna dolinę, tym razem pomiędzy Kątną a Tarnicą (615), a potem Borową (853). Droga asfaltowa przeszła już w polną, ale wciąż idzie się wygodnie, tym bardziej że podejście jest ledwo zauważalne.

Pierwszy etap wycieczki kończymy krótkim postojem na Przełęczy pod Borową. Poziomice nieco zgęstniały pod koniec podejścia więc trzeba było uzupełnić płyny.

Jeszcze przez moment korzystamy z żółtego szlaku, żeby dojść do Przełęczy Koziej. Tutaj zbiegają sie wszystkie okoliczne szlaki: żółty, czerwony, niebieski, czarny i jeszcze ze dwie wyraźne ścieżki.

Teraz czeka nas najtrudniejszy odcinek na trasie – „Ścieżka przez mękę”. Idziemy tędy pierwszy raz, ale wiemy czego się spodziewać. Z 20 minut na drogowskazie robi się ponad 40 przez częste postoje i jednego kesza. Ale dajemy radę 🙂

Kiedy docieramy wreszcie na szczyt, jest tam już kilka grupek ludzi i niestety cała masa śmieci. Po krótkim popasie nieco na uboczu ruszamy w dalszą drogę.

O samej wieży i jej powstaniu najlepiej poczytać tutaj.

Z Borowej schodzimy czarnym szlakiem pod Borową (829), gdzie szlak odbija ostro w prawo od czerwonego, a potem ponownie skręca ostro w lewo na Ptasie Rozdroże (736).

Po drodze otwiera się widok na Bukowiec (898) i kopalnię melafiru.

Na Ptasim Rozdrożu trzeba być czujnym, bo rozchodzi sie tutaj kilka oznaczonych szlaków i nieoznaczonych ścieżek, a cztery z nich biegnie w tym samym kierunku.

Po krótkim zamieszaniu trafiamy na właściwy zielony szlak i rozpoczynamy kolejny etap trasy w kierunku Jałowca. Po drodze zatrzymujemy się jeszcze na kolejnym fantastycznym punkcie widokowym i sycimy oczy Borową i okolicą.

Pod Jałowcem czeka na nas jeszcze jedno, ale dość krótkie podejście a potem mamy już całą platformę widokową dla siebie.

Taką reklamę dostało to miejsce tuż po otwarciu —-> dziennik wałbrzych

Teraz już tylko pozostaje nam zejście niebieskim szlakiem wokół Małosza (671) do punktu wyjścia. Pyszna wycieczka 🙂

 

 

28 kwietnia 2020 r. To chyba najcieplejszy dzień kwietnia. Korzystamy zatem, bo od jutra pogoda ma się załamać.

Parkujemy na Przełęczy Karpnickiej i zielono-niebieskim szlakiem ruszamy w kierunku Schroniska Szwajcarka.

Po krótkim podejściu pojawia się „Szwajcarka”. Niby ludzi nie widać, ale wystarczy spojrzeć na parking.

Kolejny odcinek prowadzi na Husyckie Skały, które pojawiają się już po kilkuminutowym spacerku.

Husyckie Skały (Kutschenstein) (545 m n.p.m.) – to okazałe granitowe urwisko z 20 metrowymi skalnymi ścianami. Choć znajdujemy się na 20 metrowej skalnej wychodni krajobraz jest ograniczony. Drzewa przesłaniają widok na Kotlinę Jeleniogórską ale Sokolik Duży prezentuje się w pełnej krasie.

Nazwa „Husyckie Skały” wiąże się z wydarzeniami, które miały miejsce w nocy z 11/12 sierpnia 1434 r. na terenie pobliskiego Zamku Sokolec u stóp Krzyżnej Góry. Uciekający z płonącej warowni husyci zmylili tu wówczas drogę i popędzili na koniach wprost w kierunku przepaści. Spalenie zamku Sokolec należącego wtedy do rozbójnika pochodzącego z rodu rycerskiego Hansa von Tschirna było odwetem Husytów za pojmanie ich przywódców. Hans von Tschirn za napadanie na kupców z Wrocławia, Świdnicy i innych okolicznych miast został pojmany przez biskupa Konrada i mieszczan. W zamian za wolność Hans zaproponował, że już nie będzie sprzyjać Husytom, przejdzie na wiarę katolicką i wyda w ręce biskupa dwóch husyckich przywódców. Tak też się stało. Rozbójnik zaprosił do zamku Sokolec Bedricha i Michałka – dwóch lokalnych przywódców, podstępnie ich pojmał i wydał w ręce biskupa.

Głaz stojący w centralnej części platformy widokowej Husyckich Skał został umieszczony celowo. Przyjrzyj się uważnie. Znajdowała się tam figura odlanego z żeliwa orła zrywającego się do lotu. Ówcześnie, miejsce to nazwano Kamieniem Blüchera od nazwiska feldmarszałka Gebharda Leberechta von Blüchera, dowódcy armii pruskiej żyjącego w latach 1742-1819. Na tablicy, po której dziś zostały tylko nikłe ślady, znajdował się napis zawierający nową nazwę nadaną skałom oraz datę 1813 roku upamiętniającą zwycięstwo feldmarszałka von Bluchera nad Napoleonem w bitwie pod Lipskiem. (polska-org.pl)

(1929)

(fotopolska.eu)

Z Husyckich Skał czeka nas prosty fragment szlaku, a następnie podejście zakosami wśród formacji skalnych o takich nazwach jak Lama, Sukiennice czy Jastrzębiec.

Po dotarciu pod Sokolik rozkładamy się na piknik. Poza kilkoma wspinaczami jesteśmy na razie sami. Możemy więc w spokoju delektować się słoneczkiem i widokami.

A takie widoki oferuje platforma na samym szczycie:

 

 

 

 

Jak zdobyć ten sam szczyt dwukrotnie tego samego dnia.

26 kwietnia 2020 r. Wybór pada na nieodwiedzony jeszcze przez nas Dzikowiec, a że pogoda z godziny na godzinę coraz lepsza, nie ma się nad czym zastanawiać. Początek drogi pokrywa się z trasą pokonaną przez nas przy okazji zdobywania Lesistej. A więc parkujemy tuż za wiaduktem kolejowym przy wylocie z Unisławia, gdzie szlak zielony skręca z szosy w prawo.

Unisławskie Łąki o tej porze roku jeszcze nie wyglądają zbyt imponująco. Dla porównania zdjęcie z kwietnia tego roku i czerwca ubiegłego.

Tak więc, zielonym szlakiem między wzniesieniami Stachonika (687) i Brzozówki (765) zyskujemy powolutku wysokość. Las ładny, ale poszycie jeszcze szare.

Tutaj kolejna zmiana na gorsze:

Docieramy wreszcie do przełęczy Polanka, gdzie stajemy na krótki popas. Od tej chwili zmieniamy szlak na niebieski i ruszamy zdobyć Sokółkę (800).

Czeka nas teraz dość ostra, jednostajna wspinaczka z 638 na 800 m n.p.m.

W nagrodę dostajemy pyszny punkt widokowy i to zanim jeszcze wdrapiemy się na Sokółkę.

 

Dotarcie na Sokółkę cieszy nas niemiernie gdyż panorama stąd jest jeszcze pełniejsza, ludzi brak, a i pogoda bez zarzutu.

 

Niestety jak to w Górach Kamiennych – po stromym wejściu jest ostre zejście poprzedzające mordercze wejście. I tym razem Dzikowiec będący w zasięgu wzroku odcięty był od Sokółki głęboką doliną.

W trakcie podejścia pod Dzikowiec nadarza się okazja do złapania oddechu. To punkt widokowy na Góry Suche.

Jeszcze kilka metrów i teren się znacznie wypłaszczył, a zielono-niebieski miks szlaków doprowadził nas do szczytu nazwanego Dzikowiec Wielki (836).

Satysfakcja ze zdobycia szczytu byłaby pełna gdyby nie brak wieży widokowej, która była głównym celem tej eskapady. Przez chwilę kusiło nas, żeby za wieżę widokową uznać ten obiekt:

Jednak po krótkiej analizie sugestii zawartych na stronie pomysłodawców odznaki „Wieże widokowe gór i pogórzy”:

 

• Czy obiekt znajduje się w granicach Polski lub tuż za jej granicą (w odległości najwyżej półgodzinnego spaceru od granicy)
• Czy jest dostępny dla zwiedzających
• Czy ma wartość historyczną (zabytek)
• Czy faktycznie jest z niego widok
• Czy ma specjalnie ułożoną podłogę/posadzkę przynajmniej na fragmencie (nie tylko barierkę)
• Jakie jest zagęszczenie innych obiektów widokowych w okolicy.

Mimo spełnienia chyba wszystkich wymienionych tu warunków uznaliśmy, że jednak to nie jest obiekt którego szukamy, gdyż … nie jest tym ze zdjęcia (dzikowiec.info):

Raźno więc zabraliśmy się za odszukanie właściwej wieży i tu niestety intuicja mnie zawiodła. Z ogromną determinacją i równie błędnym pojęciem kierunku ruszyliśmy w dół, w stronę Dzikowca Małego. Na szczęście, za nim dotarliśmy do Boguszowa-Gorców nadeszło olśnienie i sprawdziłem mapę satelitarną. Okazało się, że wyciąg i wieża są po drugiej stronie Dzikowca, ale niestety trzeba teraz dymać pod górkę. (Pozytyw: zdobyliśmy Dzikowiec dwukrotnie w ciągu godziny).

Drewniana wieża widokowa na szczycie Dzikowca w Boguszowie-Gorcach została wybudowana w 2013 roku, a jej oficjalnego otwarcia dokonano już w kwietniu 2014 roku. Budowla powstała na planie kwadratu o bokach 8×8 m. Konstrukcja wieży wykonana została z impregnowanego drewna modrzewiowego. Wieża wznosi się na wysokość 20 metrów ponad gruntem. Do budowy wieży użyto około 50 kubików drewna. Cała konstrukcja posadowiona jest na betonowych fundamentach, a dla bezpieczeństwa turystów zastosowano również elementy metalowe wzmacniające i usztywniające całą budowlę. Swym wyglądem wieża na Dzikowcu przypomina ambonę myśliwską. Z jej górnego tarasu osłoniętego dachem rozciąga się piękna panorama nie tylko na pobliską górę Chełmiec, ale także na masyw Ślęży, Szczeliniec Wielki, a przy dobrej pogodzie również na Śnieżkę. W pobliżu wieży zlokalizowana jest górna stacja wyciągu krzesełkowego, liczne trasy biegowe i rowerowe. (znaczki-turystyczne.pl)

Wieża widokowa na Dzikowcu do złudzenia przypomina wieżę na Zawadniej koło Gozdna i nic dziwnego, bo wykonała je ta sama firma.

Schodzimy. Stożek Wielki po lewej.

 

 

19 marca 2020 roku. Google ogłasza pierwszy dzień wiosny, a my ruszamy do Podgórek, gdzie znajduje się wieża widokowa i platforma widokowa na górze Krzyżowej.

Jak czytamy w wikipedii:

ruina kościoła parafialnego, z XIII w., zbudowany w 1506 r. – XVI w., prawdopodobnie na resztkach murów starszej świątyni. Spłonął w 1. połowie XIX w. i został częściowo rozebrany. Wieża przez jakiś czas służyła jeszcze jako dzwonnica. To na niej został zastrzelony w 1644 r. Kasper von Zedlitz. Na jednym z zachowanych fragmentów murów do dzisiejszego dnia można oglądać dwie całopostaciowe płyty nagrobne małżonków von Zedlitz z początku XVII w. Na początku XIX w. kościół spłonął, po czym został częściowo rozebrany i ulegał stopniowej ruinie. W tym czasie okradzione zostały krypty wewnątrz kościoła oraz grobowiec pod kaplicą. W 2006 r. Urząd Miasta i Gminy w Świerzawie dzięki wsparciu finansowemu Unii Europejskiej dokonał rekonstrukcji dachu, wieży, nawy i kaplicy kościoła z zagospodarowaniem terenu wokół niego. Powstało w ten sposób jedno z ciekawszych miejsc widokowych Gór i Pogórza Kaczawskiego.

Trochę dziwi informacja, że oglądamy ruinę kościoła parafialnego, gdyż sam obiekt i teren wokół niego robi bardzo pozytywne wrażenie. Karteczka na drzwiach prowadzących na wieżę nie pozostawia jednak wątpliwości.

Pozostaje nam więc podziwianie dziedzińca i bryły kościoła z zewnątrz.

Pozostawiamy wieżę widokową za sobą i wspinamy się w kierunku naszego następnego dzisiaj celu, czyli Krzyżowej (567). Asfaltowa droga wije się wokół kościoła św. Józefa i dalej obok cmentarzyka, gdzie przechodzi w drogę polną. Tutaj jesteśmy już na tyle wysoko, że wioseczka ginie w dolinie, a zaczynają dominować widoki okolicznych gór.

Nieoceniona polska-org podaje, iż:

Na bezleśnej Górze Krzyżowej (567 m npm), od niepamiętnych czasów stał krzyż. W ciągu 50 lat po wojnie pod wpływem niekorzystnych warunków atmosferycznych niekonserwowany drewniany krzyż zbutwiał i rozsypał się. Pozostała po nim tylko dziura w platformie widokowej, na której był postawiony.

Z okazji Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 ks. proboszcz Mirosław Kundzicz wraz z parafianami z Podgórek postanowił postawić nowy krzyż na Górze Krzyżowej. Krzyż został postawiony 9 maja 2001 r. Jest to krzyż drewniany, wysoki na siedem metrów, widoczny ze wszystkich stron. Stoi na podwyższeniu wykonanym z bloków skalnych o wysokości 4m i szerokości 6x6m.

Jeszcze w tym samym roku wmontowano barierki i ławki wokół krzyża na platformie widokowej oraz umieszczono tablicę upamiętniającą poświęcenie krzyża. Całkiem niedawno pojawiły się też dwie tablice z oznaczeniami szczytów widocznych z platformy. (12 października 2019 r. jeszcze ich tam nie było).

Kolory w ten pierwszy dzień wiosny przeważnie szare i rdzawe, ale pojawiają się i takie akcenty:

 

18 marca 2020 roku. Dzisiaj zdobywamy ostatni szczyt z „Kaczawskiej Korony” więc pełen opis tej przygody znajduje się w kaczawska korona

Tutaj więc tylko garść zdjęć z wieży i samej wieży widokowej.

 

1 marca 2020 r. Ruszamy do Dobromierza i parkujemy na ryneczku. Nieco chłodno z powodu wiatru, ale poza tym pogoda znośna.

Czeka nas niezbyt długi spacerek pod górkę ulicą, nomen omen, Podgórną.

Decyzja o budowie wieży widokowej na wzgórzu Wieżyca zapadła 4 czerwca 1845 r., w setną rocznicę bitwy pod Dobromierzem. To tutaj Fryderyk II Wielki, pogromca wojsk austriacko – saksońskich, zrobił przegląd zdobytych sztandarów. Podczas realizacji projektu prof. Luedecke zniwelowano szczyt wzgórza.W uroczystości otwarcia wieży uczestniczył jeden z jej fundatorów – król pruski Fryderyk Wilhelm IV. Miejsce stało się w krótkim czasie popularnym celem wycieczek. Stąd też w latach 1870 – 1894 powstała przyległa do wieży restauracja z salą balową oraz tarasy, ławki i tereny rekreacyjne. Ciekawostką jest, że na długo przed dwusetną rocznicą bitwy rozpoczęto zakrojone na szeroka skalę przygotowania. Wyremontowano zarówno wieżę jak i przyległy teren. Zaproszono nawet Hitlera, który potwierdził swój przyjazd. Plany zostały przerwane przez koniec II wojny światowej. Obecnie wieża jest własnością Pana Edwarda Hałdasia ze Świebodzic. Można ją oglądać, a nawet wejść do środka przy odrobinie szczęścia lub po wcześniejszym uzgodnieniu. (za polska-org.pl)

Wieża widokowa na początku XX wieku.

Ruiny hotelu

22 lutego 2020 r. Stajemy na leśnym parkingu przy zielonym szlaku idącym z Muchowa aż do Grobli. Poza bardzo silnym wiatrem pogoda dopisała.

Spacerkiem przez las dość szybko docieramy do granicy rezerwatu Mszana i Obłoga.

Kawałek dalej ścieżka skręca w lewo i wkrótce stajemy przed ściana bazaltowych słupów, a za nimi już wyłania się wieża.

Niska, 6-metrowa wieża widokowa (obecnie zarośnięta, platforma widokowa poniżej korony drzew), znajdująca się w zachodniej części wzgórza Mszana. Wieża została wybudowana w 1848 roku dzięki środkom hrabiego von Carlovitza. Wieżę przebudowano w 1912 roku, a następnie na początku XXI wieku wyremontowano ją, podczas tego remontu zyskała nową klatkę schodową.

 

20 lutego 2020 r. Po zejściu z Bazaltowej Góry, jeszcze tego samego (coraz dłuższego) dnia jedziemy do Kłonic. Infrastruktura turystyczna jest tutaj całkiem przyzwoita. Stajemy na całkiem sporym parkingu, przy którym stoi tablica informująca o atrakcjach okolic. Wracając natkniemy się jeszcze na spora wiatę turystyczna z miejscem na grilla.

Czerwonym szlakiem, tym samym który ciągnie się na Bazaltowa Górę i dalej do Myśliborza, ruszamy pod górkę w stronę szczytu.

Wieża coraz bliżej.

Kłoniczanie wytyczają ścieżkę

16.10.2019

Archiwum

Mieszkańcy wsi Kłonice przystąpili do realizacji jednego z etapów projektu „Wspólna promocja atrakcji geologicznych gmin Świerzawa i Paszowice” w ramach programu DZIAŁAJ LOKALNIE. Ich zadaniem było zamontowanie tabliczek kierunkowych na wzgórze Radogost. Przedsięwzięcie było okazją do wspólnego spaceru i spotkania integracyjnego. Teraz turyści już nie zabłądzą. Wkrótce w okolicach wiaty turystycznej zostanie zamontowany również ławostół.

(za portalem paszowice.pl/aktualności)

Wieża widokowa o wysokości 22 metrów na wzniesieniu RADOGOST (niem. Janusberg)
Wieża widokowa została zbudowana w 1893 r. na rzucie koła z kamienia, bazaltu i cegły klinkierowej, pokryta drewnianym dachem. Poziom widokowy dostępny krętymi schodami na ceglanym filarze. Sześcioboczny taras stanowiący najwyższą kondygnację wieży pierwotnie przeszklony. Otwory okienne i otwór drzwiowy zamknięte ostrołucznie w profilowanych ceglanych obramieniach. W 1977 r. wieża zaadaptowana na wieżę sygnalizacyjną p. poż. Oprócz niewątpliwej wartości historycznej wieża spełniała i powinna spełniać rolę turystyczną, leżąc w pobliżu szlaków turystycznych i na obszarze Parku Krajobrazowego „Chełmy”. (za polska-org.pl)

   data wzniesienia (1893) wyryta nad wejściem.

Na starych zdjęciach i pocztówkach widać, że nie tylko wieża była atrakcją:

   Schron turystyczny na Radogoście (niem. Janusberg) lata 1920-1930.

  Wieża i pałac w Kłonicach (1915 r.) oraz tzw. Kaiserquelle (Cesarskie źródło), obmurowane na wzór antycznych studzien źródło wody pitnej.

Zejście dość dobrze oznaczone, ale trzeba uważać, bo dość często przecina się ze szlakami rowerowymi.

Na deser jeszcze link do strony z rewelacyjnymi zdjęcia zrobionymi z wieży na Radogoście: 500mm

20 lutego 2020 r. Tym razem podejdziemy Bazaltowa Górę od południa. Za Paszowicami stajemy na leśnym parkingu i idziemy lewą stroną szosy przez las wzdłuż Paszówki.

Po drodze odwiedzamy Grotę Pustelnika. Kesza niestety nie udaje się znaleźć mimo kąpieli w liściach zalegających dno grotki.

Po zejściu ze skarpy z grotą przechodzimy przez szosę i kontynuujemy czerwonym szlakiem pod następne wzniesienie.

Gdy tylko w prześwitach lasu pojawia się wieża porzucamy szlak i skręcamy ostro w jej stronę.

Wieża widokowa zbudowana została w 1906 r. na rzucie koła z kamienia bazaltowego. Obramienia okienne i drzwiowe, wykonane z cegły klinkierowej. Dolne kondygnacje od tarasu widokowego oddziela kamienny gzyms, wsparty na kamiennych kroksztynach. Wnętrze wieży w całości wypełnione krętymi, granitowymi schodami, na jednym ze stopni widnieje data 1906 i inicjały: WL. Obiekt, obecnie trzykondygnacyjny, w przeszłości był wyższy i posiadał jeszcze jedno piętro na wieży widokowej, które usunięto podczas remontu w 1994 r. W 2007 r. GOK wytyczył ścieżkę dydaktyczną przyrodniczo – kulturową wiodącą z Paszowic na Bazaltową Górę. (polska-org.pl)

W drodze powrotnej zatrzymaliśmy się jeszcze pod słupami bazaltowymi, gdzie można przysiąść w wiatce turystycznej. Pałaszując pączki (Tłusty Czwartek !) wsłuchiwaliśmy sie w odłosy przedwiosennych ptasich trelów.