Miesiąc: Kwiecień 2020

28 kwietnia 2020 r. To chyba najcieplejszy dzień kwietnia. Korzystamy zatem, bo od jutra pogoda ma się załamać.

Parkujemy na Przełęczy Karpnickiej i zielono-niebieskim szlakiem ruszamy w kierunku Schroniska Szwajcarka.

Po krótkim podejściu pojawia się „Szwajcarka”. Niby ludzi nie widać, ale wystarczy spojrzeć na parking.

Kolejny odcinek prowadzi na Husyckie Skały, które pojawiają się już po kilkuminutowym spacerku.

Husyckie Skały (Kutschenstein) (545 m n.p.m.) – to okazałe granitowe urwisko z 20 metrowymi skalnymi ścianami. Choć znajdujemy się na 20 metrowej skalnej wychodni krajobraz jest ograniczony. Drzewa przesłaniają widok na Kotlinę Jeleniogórską ale Sokolik Duży prezentuje się w pełnej krasie.

Nazwa „Husyckie Skały” wiąże się z wydarzeniami, które miały miejsce w nocy z 11/12 sierpnia 1434 r. na terenie pobliskiego Zamku Sokolec u stóp Krzyżnej Góry. Uciekający z płonącej warowni husyci zmylili tu wówczas drogę i popędzili na koniach wprost w kierunku przepaści. Spalenie zamku Sokolec należącego wtedy do rozbójnika pochodzącego z rodu rycerskiego Hansa von Tschirna było odwetem Husytów za pojmanie ich przywódców. Hans von Tschirn za napadanie na kupców z Wrocławia, Świdnicy i innych okolicznych miast został pojmany przez biskupa Konrada i mieszczan. W zamian za wolność Hans zaproponował, że już nie będzie sprzyjać Husytom, przejdzie na wiarę katolicką i wyda w ręce biskupa dwóch husyckich przywódców. Tak też się stało. Rozbójnik zaprosił do zamku Sokolec Bedricha i Michałka – dwóch lokalnych przywódców, podstępnie ich pojmał i wydał w ręce biskupa.

Głaz stojący w centralnej części platformy widokowej Husyckich Skał został umieszczony celowo. Przyjrzyj się uważnie. Znajdowała się tam figura odlanego z żeliwa orła zrywającego się do lotu. Ówcześnie, miejsce to nazwano Kamieniem Blüchera od nazwiska feldmarszałka Gebharda Leberechta von Blüchera, dowódcy armii pruskiej żyjącego w latach 1742-1819. Na tablicy, po której dziś zostały tylko nikłe ślady, znajdował się napis zawierający nową nazwę nadaną skałom oraz datę 1813 roku upamiętniającą zwycięstwo feldmarszałka von Bluchera nad Napoleonem w bitwie pod Lipskiem. (polska-org.pl)

(1929)

(fotopolska.eu)

Z Husyckich Skał czeka nas prosty fragment szlaku, a następnie podejście zakosami wśród formacji skalnych o takich nazwach jak Lama, Sukiennice czy Jastrzębiec.

Po dotarciu pod Sokolik rozkładamy się na piknik. Poza kilkoma wspinaczami jesteśmy na razie sami. Możemy więc w spokoju delektować się słoneczkiem i widokami.

A takie widoki oferuje platforma na samym szczycie:

 

 

 

 

Jak zdobyć ten sam szczyt dwukrotnie tego samego dnia.

26 kwietnia 2020 r. Wybór pada na nieodwiedzony jeszcze przez nas Dzikowiec, a że pogoda z godziny na godzinę coraz lepsza, nie ma się nad czym zastanawiać. Początek drogi pokrywa się z trasą pokonaną przez nas przy okazji zdobywania Lesistej. A więc parkujemy tuż za wiaduktem kolejowym przy wylocie z Unisławia, gdzie szlak zielony skręca z szosy w prawo.

Unisławskie Łąki o tej porze roku jeszcze nie wyglądają zbyt imponująco. Dla porównania zdjęcie z kwietnia tego roku i czerwca ubiegłego.

Tak więc, zielonym szlakiem między wzniesieniami Stachonika (687) i Brzozówki (765) zyskujemy powolutku wysokość. Las ładny, ale poszycie jeszcze szare.

Tutaj kolejna zmiana na gorsze:

Docieramy wreszcie do przełęczy Polanka, gdzie stajemy na krótki popas. Od tej chwili zmieniamy szlak na niebieski i ruszamy zdobyć Sokółkę (800).

Czeka nas teraz dość ostra, jednostajna wspinaczka z 638 na 800 m n.p.m.

W nagrodę dostajemy pyszny punkt widokowy i to zanim jeszcze wdrapiemy się na Sokółkę.

 

Dotarcie na Sokółkę cieszy nas niemiernie gdyż panorama stąd jest jeszcze pełniejsza, ludzi brak, a i pogoda bez zarzutu.

 

Niestety jak to w Górach Kamiennych – po stromym wejściu jest ostre zejście poprzedzające mordercze wejście. I tym razem Dzikowiec będący w zasięgu wzroku odcięty był od Sokółki głęboką doliną.

W trakcie podejścia pod Dzikowiec nadarza się okazja do złapania oddechu. To punkt widokowy na Góry Suche.

Jeszcze kilka metrów i teren się znacznie wypłaszczył, a zielono-niebieski miks szlaków doprowadził nas do szczytu nazwanego Dzikowiec Wielki (836).

Satysfakcja ze zdobycia szczytu byłaby pełna gdyby nie brak wieży widokowej, która była głównym celem tej eskapady. Przez chwilę kusiło nas, żeby za wieżę widokową uznać ten obiekt:

Jednak po krótkiej analizie sugestii zawartych na stronie pomysłodawców odznaki „Wieże widokowe gór i pogórzy”:

 

• Czy obiekt znajduje się w granicach Polski lub tuż za jej granicą (w odległości najwyżej półgodzinnego spaceru od granicy)
• Czy jest dostępny dla zwiedzających
• Czy ma wartość historyczną (zabytek)
• Czy faktycznie jest z niego widok
• Czy ma specjalnie ułożoną podłogę/posadzkę przynajmniej na fragmencie (nie tylko barierkę)
• Jakie jest zagęszczenie innych obiektów widokowych w okolicy.

Mimo spełnienia chyba wszystkich wymienionych tu warunków uznaliśmy, że jednak to nie jest obiekt którego szukamy, gdyż … nie jest tym ze zdjęcia (dzikowiec.info):

Raźno więc zabraliśmy się za odszukanie właściwej wieży i tu niestety intuicja mnie zawiodła. Z ogromną determinacją i równie błędnym pojęciem kierunku ruszyliśmy w dół, w stronę Dzikowca Małego. Na szczęście, za nim dotarliśmy do Boguszowa-Gorców nadeszło olśnienie i sprawdziłem mapę satelitarną. Okazało się, że wyciąg i wieża są po drugiej stronie Dzikowca, ale niestety trzeba teraz dymać pod górkę. (Pozytyw: zdobyliśmy Dzikowiec dwukrotnie w ciągu godziny).

Drewniana wieża widokowa na szczycie Dzikowca w Boguszowie-Gorcach została wybudowana w 2013 roku, a jej oficjalnego otwarcia dokonano już w kwietniu 2014 roku. Budowla powstała na planie kwadratu o bokach 8×8 m. Konstrukcja wieży wykonana została z impregnowanego drewna modrzewiowego. Wieża wznosi się na wysokość 20 metrów ponad gruntem. Do budowy wieży użyto około 50 kubików drewna. Cała konstrukcja posadowiona jest na betonowych fundamentach, a dla bezpieczeństwa turystów zastosowano również elementy metalowe wzmacniające i usztywniające całą budowlę. Swym wyglądem wieża na Dzikowcu przypomina ambonę myśliwską. Z jej górnego tarasu osłoniętego dachem rozciąga się piękna panorama nie tylko na pobliską górę Chełmiec, ale także na masyw Ślęży, Szczeliniec Wielki, a przy dobrej pogodzie również na Śnieżkę. W pobliżu wieży zlokalizowana jest górna stacja wyciągu krzesełkowego, liczne trasy biegowe i rowerowe. (znaczki-turystyczne.pl)

Wieża widokowa na Dzikowcu do złudzenia przypomina wieżę na Zawadniej koło Gozdna i nic dziwnego, bo wykonała je ta sama firma.

Schodzimy. Stożek Wielki po lewej.